|
به خاطر رنج های توست که پیش انسانیت سر فرود می آورم
|
"مرگان که سر از بالین برداشت، سلوچ نبود. بچه ها هنوز خواب بودند: عباس، ابراو، هاجر. مرگان زلف های مقراضی کنار صورتش را زیر چارقد بند کرد، از جا برخاست و پا از گودی دهنه ی در به حیاط کوچک خانه گذاشت و یک راست به سر تنور رفت. سلوچ سر تنور هم نبود..."
هرگز نمی توانم از یاد ببرم روزهایی را که با "جای خالی سلوچ"، "کلیدر"، "اوسنه باباسبحان"، "روزگار سپری شده مردم سالخورده" و.... زندگی کردم. با تولد هریک از قهرمان ها متولد شدم، با رنجشان، رنج کشیدم و با مرگشان، مُردم.
استاد محمود دولت آبادی، نوشداروی کلماتش را پیش از مرگ احساسهایم به من بخشید و مرا با معجزه ی نگارشش به اوج تقدیر از انسانیت برد. انسانی هم چون خودش که خالقی بود، آکنده از درد و حسرت و احساس و عشق و رنج. انسانی که جان خویش را همچون "آرش" بر کمان داستان هایش گذاشت و آنها را بر دل تاریک ما پرتاب کرد. و می دانم که بعد از آن چیزی برای خودش باقی نگذاشت. که آرش وار رنج نگارش را بر دوش کشید و مرزهای افتخار هنرمند ایرانی را به دورترین نقطه ی لامکان برد.
و هرگز نمی توانستم بر این رنج به این اندازه آگاه شوم، مگر آنکه دست جسارت بر نوشته ی او برم و بر صحنه بیانگارمش. که هر کلمه، هر لحظه مرا وادار می کرد، سر تعظیم پیش این استاد پیر ادیب ایران فرود آورم و بر رنج هایش اشک بریزم و بارها و بارها با خود بگویم که نه به خاطر، عباس، نه به خاطر مرگان، نه به خاطر خان عمو و گل محمد و... به خاطر رنج های تو استاد بزرگوارم، پیش همه ی انسان های عالم می بایستی که سر فرود آورد.
و این کمترین ادای دینی بود به همه ی آنچه از او آموخته ام.
او گفت: "غم جای خالی سلوچ" برای تئاتر زیاد است، که خود به چشم خود دیدم چشمهای آبی اش را که هر لحظه از شنیدن کلمات نمایش، از اشک پر و خالی می شد و طاقت نشستن را از او می ربود و او را بی تاب می کرد.
این نمایش را به استادم و به رنج هایش تقدیم می کنم، به همه ی آنان که با داستان های او زندگی کرده اند و همه آنان که دوستش می دارند.
هر چند خانه ی ما کوچک است، اما کلبه ایست درویشی و البته در آن نان و محبتی پیدا می شود. اما اگر می خواهید به سراغمان آیید، همین نزدیکی ها، یک خانه ی قدیمی است، یکی از آنهایی که سالیان سال، به اندازه ی عمر من و شما، بزرگترین های تئاتر ایران را در خود پرورش داده و چون مادری که عمرش روبه پایان است و فرزندان دلبندش او را ترک گفته اند و در گوشه های ذهنشان، نیمی به عمد و نیمی به مرور زمان، فراموشش کرده اند، انتظار شنیدن قدوم جگرگوشه هایش را می کشد.
کوچه پارسِ میدان فردوسی، در اداره تئاتر،ساعت 18.30، کسانی هستند که می خواهند عشق "جای خالی سلوچ" را با شما قسمت کنند.
خانه ی ما کوچک است اما وسعت دلمان به اندازه ی عشق انسان ها است.
کتایون حسین زاده
کارگردان و دراماتورژ نمایش "چاه"
 |  |
|
|
